Poëtisch, provocerend en hartverscheurend. Dit is proza over rouw. En over verloren zijn in een verdriet dat alleen door andermans huid gesust kan worden.

‘De zachtheid van Hollandse jongens. Als je opgegroeid bent met jongens voor wie liefde pesten was, val je ogenblikkelijk voor de Hollandse jongens. Ze scheren zich, ze gaan naar de tandarts, ze stofzuigen en ze kunnen zo ontzettend lief zijn. Ik zou een opvang voor Hollandse jongens willen beginnen, misschien zou dat me helpen om in leven te blijven.’
Gewone Hollandse jongens stond op de shortlist van het Boekenweekgeschenk 2025.

‘Mira Feticu beschrijft zonder taboes hoe intens rauw rouw kan zijn. Als een beklemmende koortsdroom die je niet snel vergeet.’ – Rik van de Westelaken