De Wilde kievitsbloem
Kun je de ware aard van een plant ontdekken door haar levenslang te stalken, het gedrag ervan te volgen, vast te leggen en proberen te begrijpen? Je bent er als het prachtig voorjaarsweer is, wanneer het hoge water de groeiplaatsen overspoelt, wanneer de ganzen angstvallig dichtbij de grassprietjes wegvreten. Je staat klaar om te zien of de plant wel lang genoeg boven de grond staat om zaden te kunnen maken. Je moet er zijn om te zien of er wel genoeg insecten rondvliegen die stuifmeel naar een andere plant brengen. De hommels worden geteld en hun vliegroutes vastgelegd. Pas achteraf weet je of al die kennis, naast de kasten vol boeken over de plant zelf, nuttig is en inzichten oplevert. De lezer zal zich wel in mijn enthousiasme kunnen verplaatsen als hij weet dat een kievitsbloem ieder jaar weer het voorjaar inluidt; daar zomaar in een grasland, te midden van tienduizenden soortgenoten, dicht bij je geboortegrond. En als je denkt te hebben ontrafeld hoe dat zit met die soort, na een mensenleven lang op de knieën zitten, kijken, turen, uitproberen, gissen, een voorgevoel hebben, inzicht krijgen en een beetje begrijpen, dan begin je je ook af te vragen waarom de giraff e alleen in Afrika leeft, de pinguïn op de Zuidpool en albatrossen schijnbaar gedoemd zijn om steeds maar weer de wereld rond te vliegen. Toen begin jaren tachtig van de vorige eeuw de Natuurbeschermingswet actueel werd, onder andere om bijzondere gebieden in deze regio te beschermen, heeft het nog lang geduurd voordat via Natura-2000 nieuwe kansen kwamen op nog betere bescherming. De Provincie heeft een belangrijke rol gespeeld bij de soortbescherming in Overijssel. Gelukkig, want die aanpak werpt tot op de huidige dag haar vruchten af. Nu, na ruim 50 jaar van waarnemen, experimenteren en interpreteren, is het gelukt een verhaal op te tekenen over deze bijzondere plant die in grote aantallen bij ons langs het Zwarte water en de Overijsselse Vecht groeit.